YÖNETİM FELSEFESİ :))

[gercekci]

Türk ve Japon şirketleri arasında bir kürek yarışı düzenlenmesine karar verilir. Her iki takım da performanslarının en üst düzeyine varabilmek için uzun ve zorlu bir hazırlık döneminden geçer. Büyük gün gelir ve iki takım da hazırdır.

Yarış başlar ve bittiğinde Japonlar bir kilometre farkla kazanırlar. Yarış sonrası Türk takımı çok sarsılır. Türk Şirket yönetimi yarışın açık farkla kaybedilmesinin nedeninin bulunmasına karar verir.

Yapılan araştırmalar, analizler ve uzun çalışmalar sonucu hata bulunur ve çözüm önerisi getirilir. Japonların takımında 8 kişi kürek çekiyor, 1 kişi dümencilik yapıyordu. Türk Takımında ise 1 kişi kürek çekiyor, 8 kişi dümeni kullanıyordu. 9 kişilik Türk takımı Japonlarla bir yarış yapmak
üzere yeniden yapılandırılır. Yeni yapılanma şekli şöyle olur; 4 dümen müdürü, 3 bölgesel dümen müdürü, kürek çekmekle görevli kişinin performansından sorumlu bir dümen yöneticisi, ve kürek çekme elemanı.

İkinci yarışı bu defa Japonlar iki kilometre arayla kazanırlar. Tepesi atan Türk şirketi yönetim kurulu hemen harekete geçer.

Yarışın kaybedilmesinden sorumlu tutulan kürekçi kovulur ve müdürlere sorunun çözümüne olan
katkılarından dolayı ikramiye verilir.

[emmi]

Gerçek hayatta böyle olmuyor, ama buna çok yakın şeyler oluyor.
Şu an görev yaptığım kurumda tek bir masa ve sandalyede yapılan işlerden bazıları neredeyse genel müdürlük oldu.
İlk göreve başladığımda tek bir kişi bir şeyler söylüyordu ama ne dediğini kimse anlamıyordu. Tabi ne dediğini kimse anlamayınca acaba bu kişi gerçekten güzel şeyler mi söylüyor diye meraklanan Devletimiz onun yanına bir kaç kişiyi daha verdi. Baktı ki Devletimiz, onlarda birşey söylemeye başladılar ve onlarında ne dediğini kimse anlamıyor.
İşte yine güzel şeyler söylüyordur diye büyüttüler bu işi ve bir genel müdürlük düzeyinde daire başkanlığı yaptılar bu masayı.
Sonuç: İlk gün masada oturan kişi şu anda ortalıkta yok, işi ve ne yapılması  gerektiğini kimse anlamıyor, 40-50 kişi yan gelip yatıyor. Birşey bilmediği için de hiçkimse ne iş yapıyor ne de konuşuyor artık..

[gercekci]

Aslında bir çözüm var. Belki beğenmeyeceksin ama belki de yapmayacaksın benim dediğimi. Ben yine de yazıverecem. Sinir oluyor ya insan bu yan gelip yatanlara. İşte yüzüne diyivereceksin. İnsan biraz rahatlıyor söyleyince. Geçen gün işini yapmayan biri sürekli yakınıyor iş yerimizde. Bir de yazdığın yazıya adapte olamıyorsun onun yakınmasından ya niye yakınıp duruyorsun, sanki biri bir laf mı etti deyince. Yok şöyle deniliyor, böyle deniliyor. Yok aslına kimsenin birşey dediği. Sabredemedim ya biz sana ne zaman laf söyledik ki dedim. Ne zaman laf söylemeye kalksak senden iki mislini duymuyor muyuz dedim.İnan çok iyi geldi. Küsmedide hala konuşuyor ama kırıcı bir şekilde demedim en azından:)

[emmi]

Şöyle bir durum var..
Aynı şeyleri, aynı kelimelerle, aynı ses tonuyla bir bayanın söylemesi ile bir erkeğin söylemesi farklı yorumlanır.

"Bir haftada yaptığınız işleri kağıda yazın, yaptığınız işleri zamanlayın.. Sonra 2 ile çarpın.. Günlük çalışma saati 8 saat, ben size kafadan 2 saatte dinlenme veriyorum.. Çıkan zamanı 6 saate bölün.. Sonra çıkan süreyi çalışan personel sayısına bölün" diyorum ve sonuç bir kişi bir haftada yarım gün çalışıyor gibi görünüyor...
Valla yeni görevimde kavga etmediğim kişi kalmadı.. Çalışmıyorsunuz diyorum bozuluyorlar
Napayım ..böyle işte

[gercekci]

En azından onu söylerken kendini kuş gibi hafiflemiş buluyorsan, işte en azından bunu yapabiliyorsan senin açından iyidir demek istedim:)